zagranica ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) terytorium położone poza terytorium państwa, o którym mowa
(1.1)
(1.1) Obroty handlowe Polski z zagranicą rosną z roku na rok.
zagraniczniak , zagranicznik , granica zagraniczny za granicą
< Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, Wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 783.
angielski: (1.1) foreign land, abroad, overseas baskijski: (1.1) atzerri, erbeste białoruski: (1.1) замежжа chiński standardowy: (1.1) 国外 (guówài), 外国 (wàiguó) czeski: (1.1) cizina dolnołużycki: (1.1) wukraj duński: (1.1) udland esperanto: (1.1) eksterlando, alilando estoński: (1.1) välismaa hindi: (1.1) विदेश (videś) hiszpański: (1.1) extranjero islandzki: (1.1) útlönd / japoński: (1.1) 外国 (がいこく, gaikoku), 海外 (かいがい, kaigai) jidysz: (1.1) אויסלאַנד (ojsland) kaszubski: (1.1) zagrańca litewski: (1.1) užsienis niemiecki: (1.1) Ausland norweski (bokmål): (1.1) utland nowogrecki: (1.1) εξωτερικό nowopruski: (1.1) winnatautas polski język migowy: rosyjski: (1.1) заграница słowacki: (1.1) cudzina szwedzki: (1.1) utland tajski: (1.1) ต่างประเทศ (dtàang bprà.tâyt) ukraiński: (1.1) закордон węgierski: (1.1) külföld włoski: (1.1) estero