reyking ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wędzenie (1.2) palenie (tytoniu)
(1.1-2) reyking, ~u, ~u, ~ar (~in, ~una, ~unni, ~arinnar); ~ar, ~ar, ~um, ~a (~arnar, ~arnar, ~unum, ~anna)
(1.1) Reyking er aðferð til að varðveita mat með því að láta hann standa í reyk í lokuðu rými. → Wędzenie jest metodą konserwacji żywności poprzez poddawanie jej działaniu dymu w zamkniętym pomieszczeniu. (1.2) Reykingar bannaðar! → Palenie wzbronione! (1.2) Margir verða fyrir óbeintum reykingum. → Wielu ludzi to bierni palacze.
(1.1) kaldreyking, heitreyking → wędzenie zimne, ciepłe
reykur reykja
rzeczownik utworzony od czasownika reykja