wzrok ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zmysł umożliwiający patrzenie, widzenie; zdolność do postrzegania rzeczywistości za pomocą oczu; (1.2) czyjeś spojrzenie
(1.1-2)
(1.1) Noszę okulary, ponieważ mam wadę wzroku. (1.1) Badałem wzrok miesiąc temu. (1.2) Mój wzrok mimochodem padł na kuszące słodycze na wystawie sklepu.
(1.1) mieć dobry / doskonały / zły / słaby wzrok • stracić / odzyskać wzrok • psuć wzrok • zapuścić wzrok • przyciągać wzrok • oderwać wzrok
(1.1) widzenie (1.2) spojrzenie
wzrokowiec wzroczek wzrokowy wzrokowo
bazyliszkowy wzrok • chłonąć wzrokiem / pożerać wzrokiem • obrzucić wzrokiem • sięgać wzrokiem • sokoli wzrok → patrzenie, spozieranie
angielski: (1.1) eyesight, vision; (1.2) look, glance, gaze baskijski: (1.1) ikusmen białoruski: (1.1) зрок ; (1.2) погляд , позірк , зрок bułgarski: (1.1) зрение ; (1.2) поглед czeski: (1.1) zrak ; (1.2) pohled dolnołużycki: (1.1) wiźenje duński: (1.1) syn esperanto: (1.1) vidado; (1.2) vido, rigardo francuski: (1.1) vue ; (1.2) regard hiszpański: (1.1) vista jidysz: (1.1) ראיה (rie) łotewski: (1.1) redze niderlandzki: (1.1) gezichtsvermogen ; (1.2) blik niemiecki: (1.1) Sehvermögen nowogrecki: (1.1) όραση nowopruski: (1.1) widasnā rosyjski: (1.1) зрение ; (1.2) взгляд rumuński: (1.1) vedere ; (1.2) privire słowacki: (1.1) zrak ; (1.2) pohľad ukraiński: (1.1) зір ; (1.2) погляд węgierski: (1.1) látás włoski: (1.1) vista ; (1.2) sguardo