deklinacja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) odmiana przez przypadki i liczby; (1.2) jedna ze współrzędnych ciała niebieskiego w układach równikowych;
(1.1-2)
(1.1) Uczniom trudność sprawiła deklinacja słów rodzaju nijakiego. (1.2) Deklinacja biegunów niebieskich wynosi 90 stopni.
(1.1) przypadek deklinacji • deklinacja rzeczownikowa
(1.1) przypadkowanie
(1.1) deklinacja mieszana, deklinacja mocna, deklinacja słaba
deklinowanie deklinacyjka deklinować deklinacyjny
albański: (1.1) lakim angielski: (1.1) declension; (1.2) declination białoruski: (1.1) скланенне ; (1.2) схіленне bułgarski: (1.1) склонение ; (1.2) деклинация duński: (1.1) deklination ; (1.2) deklination fiński: (1.1) deklinaatio francuski: (1.1) déclinaison ; (1.2) déclinaison hiszpański: (1.1) declinación ; (1.2) declinación interlingua: (1.1) accidentia japoński: (1.1) 格変化, 曲用; (1.2) 赤緯 jidysz: (1.1) דעקלינאַציע (deklinacje) kaszubski: (1.1) deklinacjô kataloński: (1.1) declinació ; (1.2) declinació litewski: (1.1) linksniuotė , linksniavimas niderlandzki: (1.1) verbuiging ; (1.2) declinatie niemiecki: (1.1) Deklination ; (1.2) Deklination norweski (bokmål): (1.1) deklinasjon ; (1.2) deklinasjon norweski (nynorsk): (1.1) deklinasjon ; (1.2) deklinasjon nowogrecki: (1.1) κλίση (ονόματος); (1.2) απόκλιση (ενός ουράνιου σώματος) polski język migowy: rosyjski: (1.1) склоне́ние ; (1.2) склоне́ние sanskryt: (1.1) विभक्ति szwedzki: (1.1) deklination ; (1.2) deklination ukraiński: (1.1) відмінювання węgierski: (1.1) deklináció; (1.2) deklináció