wspólny ()
, ,
przymiotnik relacyjny (1.1) należący lub używany przez kilka osób (1.2) charakterystyczny w równym stopniu dla grupy osób lub rzeczy (1.3) wykonywany razem przez kilka osób
(1.1-3)
(1.1) Jadwiga mieszka z siostrą we wspólnym pokoju. (1.2) Gościnność to cecha wspólna wszystkim mieszkańcom tej okolicy. (1.2) Jedyną wspólną rzeczą, jaka łączy ten film z moją piosenką, jest tytuł.
(1.2) wspólny pogląd • wspólny mianownik
(1.1)
(1.1) własny (1.2) indywidualny (1.3) osobny
współka , spółka , spóła , pospółka , wspólnota , wspólnik , wspólniczka , wspólność , wspólnictwo wspólnie
nie mieć nic wspólnego • znaleźć wspólny język • wspólnymi siłami
utworzone od wcześniejszego ,
angielski: (1.1) common; (1.2) common białoruski: (1.1) супольны; (1.2) супольны; (1.3) супольны chiński standardowy: (1.3) 一起 (yīqǐ) czeski: (1.1) společný duński: (1.1) fælles; (1.2) fælles esperanto: (1.1) komuna; (1.2) komuna francuski: (1.1) commun hiszpański: (1.1) común; (1.2) común kataloński: (1.1) comú; (1.2) comú lombardzki: (1.1) koiné łaciński: (1.1) communis niderlandzki: (1.1) gemeenschappelijk niemiecki: (1.1) gemeinsam nowogrecki: (1.1) κοινός, κοινόχρηστος; (1.2) κοινός nowopruski: (1.1) drāugs, perōniskas; (1.2) drāugs, perōniskas; (1.3) drāugs, perōniskas rosyjski: (1.1) общий; (1.2) общий; (1.3) общий szwedzki: (1.1) gemensam, allmän, samfälld; (1.2) gemensam, allmän, samfälld; (1.3) gemensam, samfälld ukraiński: (1.1) спільний; (1.2) спільний; (1.3) спільний węgierski: (1.1) közös włoski: (1.1) comune