trwać () , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) istnieć lub odbywać się przez jakiś czas (1.2) pozostawać w niezmienionej sytuacji albo pozycji
(1.1-2)
(1.1) Jak ją ten samochód potrącił na pasach, parę godzin trwało, zanim zrobili prześwietlenie, badania i takie tam. (1.2) Po tamtej stronie słuchawki trwało milczenie, przerywane lekkim sapaniem. (1.2) Cóż tam ten tłum dostrzega trwający w zachwyceniuBudka Suflera, Kolęda rozterek..
(1.2) utrzymywać się
utrwalacz /, utrwalenie , trwałość, trwała, trwanie, wytrwanie przetrwać, wytrwać, dotrwać, potrwać trwały trwale, nietrwale
ranny deszcz a babski płacz niedługo trwająJan Tokarski, A ileż to kłopotu… ze spójnikiem „a”, „Poradnik Językowy” nr 4/1951, s. 1. → znosić, cierpieć
albański: (1.1) zgjat angielski: (1.1) last; (1.2) last arabski: (1.2) واظب, ثبت baskijski: (1.1) iraun dolnołużycki: (1.1) traś duński: (1.1) vare esperanto: (1.1) daŭri hiszpański: (1.1) durar kaszubski: (1.1) warac litewski: (1.1) trukti łaciński: (1.1) persevero niderlandzki: (1.1) duren niemiecki: (1.1) dauern; (1.2) dauern nowopruski: (1.1) wērautwei rosyjski: (1.1) длиться, продолжаться; (1.2) длиться, продолжаться ukraiński: (1.1) трива́ти; (1.2) трива́ти wilamowski: (1.1) tauyn, taojyt; (1.2) tauyn, taojyt wolof: (1.1) yàgg