__TOC__ plon ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zysk z roślin uprawnych: ziaren, warzyw, owoców (1.2) konsekwencja, wynik, zysk, który jest wynikiem jakiegoś działania (1.3) zdobyczZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 135.
(1.1-2)
(1.1) Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosieMk 4,28. (1.2) Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwościList do Hebrajczyków 12,11, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Łach)..
(1.1) plon +
(1.1) zebrać / zbierać / zwozić / zwieźć plon
(1.1) zbiory, płody, żniwo
poplon , plonowanie plonować
czyj siew, tego plon • styczeń mrozem trzeszczeć musi, wtedy chłopa plon przydusi
(1.1)
angielski: (1.1) harvest, yield; (1.2) fruit arabski: (1.1) حصد, جنى ; (1.2) جنى białoruski: (1.1) ураджай , жніво duński: (1.1) høst esperanto: (1.1) rikolto, rikoltaĵo; (1.2) rikolto, rikoltaĵo francuski: (1.2) rendement hiszpański: (1.1) cosecha ; (1.2) fruto niderlandzki: (1.1) oogst , opbrengst ; (1.2) oogst niemiecki: (1.1) Ernte , Ertrag ; (1.2) Ernte , Ertrag nowogrecki: (1.1) σοδειά rosyjski: (1.1) урожа́й , жа́тва ; (1.2) плоды́ , результа́ты szwedzki: (1.1) gröda ukraiński: (1.1) урожа́й ; (1.2) плід , результа́ти
plon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) smok (potwór)