panować () , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( zapanować) (1.1) być panem, władcą kraju, królestwa (1.2) być panem, przywódcą czegoś (1.3) podporządkowywać coś sobie, mieć władzę nad czymś (1.4) występować, pojawiać się (1.5) określać kogoś mianem pana, podczas gdy ta osoba nie widzi takiej potrzeby
(1.1) Nakłońcie ucha, wy, co nad wieloma panujecie / i chlubicie się mnogością narodów, / bo od Pana otrzymaliście władzę, / od Najwyższego panowanieKsięga Mądrości 6,2-3, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Papier). (1.3) Nie umiesz panować nad nerwami. (1.4) Po wizycie Laury w naszym domu panował radosny nastrój.
(1.1) władać, rządzić, królować (1.2) przewodzić
(1.5) tykać
panowanie , panicz , pan , pani , państwo , panek , panieństwo zapanować , opanować , opanowywać pański, opanowany, Pański stan panujący
(1.5) zwykle w formie przeczącej: nie musisz mi panować/paniować (mówić mi pan / pani)…
angielski: (1.1) reign, rule; (1.2) control, reign; (1.3) control, command duński: (1.1) herske, regere; (1.2) herske; (1.4) herske esperanto: (1.1) regi; (1.2) regi; (1.3) domini, regi jidysz: (1.4) זײַן (zajn) niemiecki: (1.1) herrschen; (1.2) herrschen; (1.3) beherrschen; (1.4) herrschen rosyjski: (1.1) править; (1.2) властвовать, хозяйничать: (1.3) владеть; (1.4) царить; (1.5) выкать, чинопочитательствовать szwedzki: (1.4) råda ukraiński: (1.1) панувати włoski: (1.1) dominare