tytułować ()
, ,
czasownik niedokonany (1.1) nadawać czemuś tytuł, nazwę (1.2) wypowiadać czyjś tytuł podczas mówienia o nim lub do niego
(1.1-2)
(1.1) [Witkacy] jeden z rozdziałów Szkiców tytułuje: Ogólna teoria sztuki a kryteria oceny dzieł. (1.2) Tym bardziej więc zdziwiło mnie, że w zapadłych wioskach Irlandczyk jest jakoś dziwnie tytułowany – ani to imieniem, ani nazwiskiem…
tytuł , tytulatura , tytułowanie zatytułować tytułowy, tytularny
angielski: (1.1) entitle białoruski: (1.2) тытулаваць chiński standardowy: (1.1) 称 (chēng); (1.2) 称 (chēng) esperanto: (1.1) titoli; (1.2) titoli litewski: (1.1) vadinti niemiecki: (1.1) titulieren rosyjski: (1.2) титуловать ukraiński: (1.2) титулувати włoski: (1.1) intitolare