łącznik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) czasownik lub morfem łączący podmiot zdania z orzecznikiem; razem z orzecznikiem tworzy orzeczenie złożone (analityczne); spójnik łączący (1.2) dywiz, najkrótszy znak pisarski stosowany przy dzieleniu lub łączeniu wyrazów (1.3) astronautyka: przedział rakiety, który nie zawiera elementów układu napędowego (1.4) element muzyczny, w którym fragment utworu zawiera przejście pomiędzy kolejnymi częściami tego utworu (1.5) element, który łączy inne części rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) żołnierz, którego zadaniem jest przenoszenie meldunków, rozkazów i utrzymywanie kontaktu między placówkami wojskowymi (2.2) piłkarz napastnik, zajmujący pozycję pomiędzy skrzydłowym i środkowym ataku (2.3) osoba pośrednicząca w kontaktach pomiędzy różnymi grupami interesów
(1.1-5) (2.1-3)
(1.1) W języku polskim łącznikiem może być dowolna forma czasowników „być”, „bywać”, „stać się”, „zostać” oraz partykuły „to”. (2.3) Inwigilują właściciela małego sklepu ze słodyczami sądząc, że jest on powiązany z przemytem narkotyków i może ich zaprowadzić do francuskiego łącznikajustwatch.com.
(1.1) spójka, kopula, copula (1.4) wiązanie
połączenie , łączność , złączka łączniczka przyłączyć, łączyć , połączyć łącznikowy, łączny
angielski: (1.1) copula; (1.2) hyphen bośniacki: (1.1) pomoćni glagoli bułgarski: (2.1) свръзка chorwacki: (1.1) pomoćni glagoli duński: (1.1) kopula fiński: (1.1) kopula francuski: (1.1) copule hiszpański: (1.1) cópula ido: (1.1) kopulo niemiecki: (1.1) Bindestrich , Hyphen ; (2.1) Melder nowogrecki: (1.1) συνδετικό ρήμα turecki: (1.1) koşaç włoski: (1.1) copula ; (1.2) lineetta ; (2.1) ufficiale di collegamento