opór ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) akt przeciwstawiania się cudzej przemocy, woli, rozkazom itp. (1.2) w przeszkody, utrudnienia (1.3) siła bierna pojawiająca się w trakcie wprawiania ciała w ruch lub spowodowana ruchem tego ciała, skierowana w stronę przeciwną od kierunku ruchu
(1.1-3)
(1.1) opór przed + (1.1) opór wobec +
(1.1) zacięty opór • ruch oporu • bierny opór • stawiać opór • napotkać (na) opór (1.3) opór aerodynamiczny • opór ośrodka • opór elektryczny
zapora , opornik , oporność , opornica , oparcie , opora opierać , oprzeć oporny, oporowy, opornikowy
do oporu • iść po linii najmniejszego oporu • nie bez oporów
angielski: (1.1) resistance; (1.2) defiance, recalcitrance, resistance; (1.3) resistance arabski: (1.1) مقاومة (1.3) ;مقاومة (1.2) ;مقاومة białoruski: (1.1) супраціўленне ; (1.3) супраціўленне bułgarski: (1.1) отпор duński: (1.1) modstand ; (1.3) modstand esperanto: (1.3) rezistanco francuski: (1.1) résistance, rouspétance; (1.2) résistance, rouspétance; (1.3) résistance, rouspétance hiszpański: (1.1) oposición , resistencia ; (1.2) resistencia ; (1.3) resistencia niemiecki: (1.1) Widerstand ; (1.2) Widerstand ; (1.3) Widerstand polski język migowy: portugalski: (1.1) resistência ; (1.2) resistência ; (1.3) resistência rosyjski: (1.1) сопротивление ; (1.2) сопротивление ; (1.3) сопротивление serbski: (1.1) отпор ; (1.3) отпор szwedzki: (1.1) motstånd ; (1.2) motstånd ; (1.3) motstånd ukraiński: (1.1) опір ; (1.2) опір ; (1.3) опір włoski: (1.1) resistenza ; (1.2) resistenza ; (1.3) resistenza