major ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) stopień oficerski wojsk lądowych i powietrznych wyższy od kapitana;
(1.1)
(1.1) mjr
angielski: (1.1) major arabski: (1.1) رائد białoruski: (1.1) маёр bułgarski: (1.1) майор duński: (1.1) major esperanto: (1.1) majoro francuski: (1.1) commandant hiszpański: (1.1) comandante japoński: (1.1) 少佐 (しょうさ) kornijski: (1.1) ughgapten litewski: (1.1) majoras nowogrecki: (1.1) ταγματάρχης i , επισμηναγός ormiański: (1.1) քաղաքապետ rosyjski: (1.1) майор ukraiński: (1.1) майор włoski: (1.1) maggiore
major ()
, ,
rzeczownik (1.1) major (1.2) specjalizacja, przedmiot kierunkowy na uczelni przymiotnik (2.1) poważny, ważny, znaczny (2.2) główny (2.3) durowy czasownik nieprzechodni (3.1) robić specjalizację, specjalizować się
(3.1) to major in
(2.3) in F major → w tonacji F-dur
majority majorly
, maioratus
major ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) major
(1.1)
major ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) major
(1.1) en major, majoren, majorer, majorerna
major ()
rzeczownik (1.1) folwark, dwór
majoros, majorság