potwierdzić () , ,
czasownik przechodni dokonany ( potwierdzać) (1.1) stwierdzić prawdziwość (autentyczność, istnienie) czegoś, dać potwierdzenie (1.2) przytaknąć komuś; zgodzić się z kimś, przyznając mu rację
(1.1-2)
(1.1) Wyniki eksperymentu potwierdziły teorię naukowca. (1.2) Zgadza się, wszystko się zgadza – potwierdził mechanicznie Florczak, zaraz jednak spojrzał z niedowierzaniem na milicjanta. – Że niby jak?
(1.1) potwierdzić autentyczność
(1.1) poświadczyć
(1.1) zaprzeczyć
potwierdzenie , potwierdzanie , potwierdzalność potwierdzać potwierdzalny potwierdzalnie
potwierdzić odbiór
angielski: (1.1) confirm, affirm, support, assure arabski: أكد, ثبت duński: (1.1) bekræfte esperanto: (1.1) jesigi francuski: (1.1) confirmer hiszpański: (1.1) confirmar, afirmar interlingua: (1.1) reaffirmar, confirmar, sancir jidysz: (1.1) באַשטעטיקן (basztetikn), אוטווערדזשען (utwerdżen) kataloński: (1.1) certificar łaciński: (1.1) affirmo norweski (bokmål): (1.1) bekrefte rosyjski: (1.1) подтвердить szwedzki: (1.1) besanna, bejaka włoski: (1.1) ribadire, certificare, accreditare