kuna ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) rodzaj ssaków drapieżnych z rodziny łasicowatych (), zwyczajowo także ssak należący do tego rodzaju; (1.2) waluta Chorwacji, dzieli się na sto lip; (1.3) obręcz lub obręcze żelazne przytwierdzone łańcuchem lub powrozem do pręgierza, portalu ratusza lub kościoła, czasem przy wejściu do dworu, zamykane na szyję czasem i na ręce skazańcom; (1.4) przestępcza: prostytutka
(1.1-4)
(1.1) Kuny są zwierzętami drapieżnymi. (1.3) Za kradzież Antek dwa dni stał w kunie.
(1.3) stać w kunie
(1.4)
kunowate , kunica , kuniec kuni, kunowy
angielski: (1.1) marten baskijski: (1.2) kuna białoruski: (1.1) куніца chorwacki: (1.1) kuna ; (1.2) kuna czeski: (1.1) kuna ; (1.2) kuna duński: (1.1) mår francuski: (1.1) marte , martre hiszpański: (1.1) marta jidysz: (1.1) קונע (kune) kataloński: (1.1) mart ; (1.2) kuna kornijski: (1.1) yewgenn łaciński: (1.1) martes ; (1.3) columbar niemiecki: (1.1) Marder ; (1.2) Kuna nowogrecki: (1.1) κουνάβι nowopruski: (1.1) kāuni rosyjski: (1.1) куница ; (1.2) куна słowacki: (1.1) kuna ; (1.2) kuna staropruski: (1.1) caune ukraiński: (1.1) куниця ; (1.2) куна węgierski: (1.1) nyest, nyuszt; (1.2) kuna
kuna ()
zaimek pytajny (1.1) co
kuna ()
rzeczownik (1.1) kuna
kuna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuna (1.2) kuna
kuna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuna (zwierzę) (1.2) kuna (waluta Chorwacji)
(1.1-2)
(1.1) Kuna je malá šelma → Kuna jest małym drapieżnikiem.
kuna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuna
kuna ()
rzeczownik (1.1) kuna
kuna ()
rzeczownik (1.1) węgorz
kuna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuna, waluta Chorwacji
(1.1) kuna; kunes
(1.1) unitat monetària , moneda
kuna ()
rzeczownik (1.1) kał, wydalina (1.2) gnój, łajno
kuna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kuna (1.2) kuna – futro z kuny (1.3) kuna (waluta Chorwacji)
(1.1-3)
(1.1) kuna hôrna → kuna leśna • kuna skalná → kuna domowa
kuní, kunovitý
kuna ()
czasownik (1.1) jest, są, znajduje się, znajdują się
(1.1) Hakuna matata. → Nie ma problemu.
(1.1) hakuna