__TOC__ særa ()
czasownik (1.1) ranić, kaleczyć
særa ()
czasownik przechodni (1.1) ranić, kaleczyć, zadawać rany (1.2) ranić, urażać, obrażać (1.3) strzyc (włosy) (1.4) zaklinać, wywoływać, przywoływać (używając magii) czasownik zwrotny (2.1) zostać rannym
(1) að særa, særði, sært () (2.1) að særast, særðist, særst
(1.2) Finnst ykkur allt í lagi að særa tilfinningar mínar svona? (z Internetu) → Czy wydaje wam się to w porządku, kiedy tak ranicie moje uczucia? (2.1) Enginn særðist alvarlega í skjálftum. → Nikt nie został poważnie ranny w wyniku trzęsienia.
(1.1) að særa e-n (djúpu) sári → zadać komuś (głębokie) rany (1.3) að láta særa hárið á sér → ostrzyc sobie włosy (1.4) að særa fram regn → wywoływać deszcz • að særa út úr e-m illa anda → wypędzić z kogoś złe duchy
sár, særindi, særing særanlegur
(1.1-3, 2.1) << *sairjanan << *sairan (=ból); zob. etym. w sár