dokuczyć () ,
czasownik nieprzechodni dokonany ( dokuczać) (1.1) sprawić przykrość, kłopoty lub ból
(1.1)
(1.1) zajść za skórę, zaleźć za skórę, zalać sadła za skórę, zalać gorącego sadła za skórę, dać do wiwatu, dać popalić, przypiec do żywego, pokazać, gdzie raki zimują
dokuczanie , dokuczenie , dokuczliwość , dokuczliwiec dokuczać dokuczliwy dokuczliwie
→ naprzykrzyć się, podrażnić kogoś
(1.1) białoruski: (1.1) надакучыць rosyjski: (1.1) досадить, донять ukraiński: (1.1) надокучити, докучити