pokłócić ()
, ,
czasownik przechodni dokonany ( kłócić) (1.1) doprowadzić kogoś do kłótni czasownik zwrotny dokonany pokłócić się ( kłócić się) (2.1) być w stanie kłótni z kimś
(1.1) (2.1)
(2.1) Przed samym wyjazdem pokłóciłem się z Pawłem o jakąś drobnostkę i wsiedliśmy do samolotu śmiertelnie na siebie obrażeni.
(1.1) skłócić, poróżnić (2.1) posprzeczać się
kłócić, skłócić skłócenie , pokłócenie , kłótnia kłótliwy
ukraiński: (1.1) посвари́ти; (2.1) посвари́тися