ŝafo ()
rzeczownik (1.1) , owca (1.2) osoba zbyt łagodna (1.3) osoba ślepo naśladująca, baran
(1.1-3)
(1.1) La ŝafhundo gardas ŝafojn. → Owczarek strzeże owiec. (1.2) Se vi faros vin ŝafo, la lupoj vin manĝos.przysłowie L.Zamenhof „Proverbaro esperanta” → Jeśli zrobisz z siebie owcę, zjedzą cię wilki. (1.3) Ne sekvu lin kiel ŝafo. → Nie idź za nim jak baran.
ŝafbleki • ŝafhundo
ŝafaro
Ŝafo, ŝafaro, ŝafino, ŝafido, ŝafejo, ŝafaĵo, ŝafisto
nigra ŝafo • milda kiel ŝafo • rigardaĉi kiel ŝafo • de malbona ŝafo estas bona eĉ tufo • de ŝafo senlana eĉ lanero taŭgas • estas ŝafoj, estos lano • gardatan ŝafon eĉ lupo timas • ke la lup' estu sata, kaj la ŝaf' ne tuŝata • lupo dormanta ŝafon ne kaptas • oni tondas ŝafinojn, tremas la ŝafoj • pagos lupo por la ŝafo • pastro ŝafon ne prenas, ĝi hejmen revenas • por ŝafo tondita Dio venton moderigas • por ŝafon formanĝi, lupo trovos pretekston • se lupo ekpentis, ŝafo atentu • se vi faros vin ŝafo, la lupoj vin manĝos • se vi ŝafo fariĝos, lupoj ne mankos • ŝafo donas sian lanon, por ke mastro havu panon • ŝafo kalkulita ne estas savita • unu fava ŝafo tutan ŝafaron infektas