partacz ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) kiepski pracownik (zwłaszcza rzemieślnik), wykonujący niefachowo, niedbale, niechlujnie swoją pracę (1.2) w średniowieczu rzemieślnik wykonujący pracę ubocznie i nielegalnie jako niezrzeszony w istniejącym cechuBogdan Snoch, Terminy i pojęcia historyczne. Słownik szkolny, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, ISBN 83-02-03944-6, s. 109.;
(1)
(1.1) Ten fryzjer partacz zrobił mi schodki z tyłu głowy.
(1.1) brakorób, chałturnik, brakoróbca, fuszer, niedbaluch, tandeciarz; ; (1.2) szturarz, przeszkodnik
(1.1) majster-klepka, patałach
partactwo , partanina partaczka partaczyć , spartaczyć partacki partacko
od określenia → poza cechem
angielski: (1.1) bungler, botcher, cobbler, scamper, tinker hiszpański: (1.1) chapucero , chafallón , farfullero szwedzki: (1.1) klåpare , fuskare , dilettant , kludd włoski: (1.1) ciabattino , guastamestieri