__TOC__ desant ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) operacja taktyczna przeniesienia wojsk na teren nieprzyjaciela; (1.2) część załogi pojazdu bojowego przeznaczona do spieszenia w czasie walki; (1.3) żołnierze przewożeni np. na czołgu; (1.4) formacja wojskowa, która została przerzucona na teren wroga; (1.5) paczka żywnościowaDanuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa technicznego. Determinologizacja wyrazów z leksyki specjalnej, „Poradnik Językowy” nr 3/1979, s. 131.
(1.1-5)
(1.1) Desant w Normandii był największą operacją morską w Europie w czasie II wojny światowej. (1.2) W transporterze opancerzonym przewożeni żołnierze są zwani desantem. (1.3) Rosjanie często przewozili żołnierzy piechoty na czołgach jako desant. (1.4) Żołnierze desantu zaatakowali działa.
desant morski / powietrzny / szybowcowy / spadochronowy • przedział desantu
(1.1) odwrót, ewakuacja
desantowiec , desantowanie , desancik desantować desantowy
białoruski: (1.1) дэсант ; (1.2) дэсант ; (1.3) дэсант ; (1.4) дэсант bułgarski: (1.1) десант hiszpański: (1.1) desembarco rosyjski: (1.1) десант włoski: (1.1) sbarco
desant ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) desant
(1.1)