dobywać () ,
czasownik przechodni niedokonany ( dobyć) (1.1) wyjmować (1.2) powodować powstanie dźwięku czasownik zwrotny niedokonany dobywać się ( dobyć się) (2.1) wydostawać się (o zapachu, dźwięku itp.)
(1.1-2) (2.1)
(1.1) W kościele zatrzymywał się tuż przy drzwiach i o kruchciane drzwi wsparty dobywał z kieszeni gromnicę i zapaliwszy ją, stał z owem trupiem światłem w ręku. (2.1) Kaszel jej był gruby, chrypliwy, głośny, jakby dobywał się z głębi beczki.
(1.1) +
(1.1) dobywać miecza / szpady / broni (1.2) dobywać dźwięk (2.1) dobywa się dźwięk / światło / szelest / zapach
(1.1) wyjmować, wydobywać
dobyć dobywanie
esperanto: (1.1) eltiri