przyjaźnić ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) zyskiwać czyjąś przyjaźń, jednać sobie kogoś czasownik zwrotny niedokonany przyjaźnić się ( brak) (2.1) być w przyjacielskiej relacji z kimś; utrzymywać przyjaźń, mieć kogoś za przyjaciela
(1.1) (2.1)
(2.1) Miałem ochotę przyjaźnić się tylko z takimi, od których chciało mi się czegoś więcej, więc nie mogła to być przyjaźń rzetelna.H. Sienkiewicz: Bez dogmatu
(2.1) kolegować się; kumplować się, kumać się; fraternizować się; bratać się, spoufalać się, poufalić się; być za pan brat, trzymać sztamę; przyjacielić się
przyjaźń , przyjaciel , przyjaciółka , przyjaciółeczka , przyjacielskość przyjacielski zaprzyjaźniać się , zaprzyjaźnić się
arabski: (1.1) تصاحب, صادق interlingua: (1.1) amicar se kaszubski: (1.1) drëszëc; (2.1) drëszëc sã niemiecki: (2.1) befreundet sein rosyjski: (1.1) дружить