__TOC__ taraban ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) walcowaty bęben używany przez wojsko;
(1.1)
(1.1) Zaś co pewien czas maszerowały przez Rynek bojowe kolumny wojsk, wychodzących w pole przy grzmiącej muzyce trąb, piszczałek, suchym warkocie tarabanów i wrzasku pauprów i pospólstwa, wieszającego się po bokach.W. Reymont: Rok 1794 (1.1) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany.J. Wybicki: Mazurek Dąbrowskiego
tarabanik
zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
taraban ()
(1.1) (1.2)