birbant ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mężczyzna prowadzący hulaszczy tryb życia

(1.1)

(1.1) Ojciec całe życie był birbantem, dbał o uciechy, ale własne, zaś rodzinę traktował jak piąte koło u wozu. (1.1) Posiadał wysoką szarżę w wojsku i przyjechał niby to na służbę, ale zdawał się tylko zabawiać miłostkami, pokazując się birbantem i zapamiętałym graczem, czym jednał sobie przyjaciół i sławę najmilszego kompaniona.Władysław Reymont: Rok 1794

(1.1) być / zostać birbantem • uchodzić za birbanta • nazywać kogoś birbantem

(1.1) utracjusz, hulaka, lekkoduch, złoty młodzieniec, bibosz

(1.1) świętoszek

birbanteria , birbantowanie birbantka birbantować birbancki birbancko

(1.1) → oszust, łotr

hiszpański: (1.1) juerguista , vividor , jaranero