czekan ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) broń drzewcowa w kształcie osadzonego na drzewcu niewielkiego toporka z młotkiem; (1.2) rodzaj laski zakończonej głowicą i kolcem, używanej w alpinizmie do rąbania stopni w śniegu i lodzie;
(1.1-2)
(1.1) Nadto miewali husarze obuchy czyli czekany do rozbijania zbroiZ. Gloger: Encyklopedia staropolska.
(1.1) obuszek, obuch
(1.1) ostrze, okucie, smycz, trzonek, drzewce, stylisko, szpikulec
czekanik
→ 'młot bojowy' <
angielski: (1.2) ice axe baskijski: (1.2) piolet białoruski: (1.1) чакан ; (1.2) ледаруб bułgarski: (1.2) пикел francuski: (1.2) piolet hiszpański: (1.2) piolet niemiecki: (1.2) Eispickel rosyjski: (1.2) ледоруб serbski: (1.2) цепин szwedzki: (1.2) isyxa ukraiński: (1.1) чекан ; (1.2) льодоруб włoski: (1.2) piccozza