pono ()
, ,
partykuła oceniająca (1.1) (dziś , lub ) podobno
(1.1)
(1.1) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany”Józef Wybicki: Mazurek Dąbrowskiego..
(1.1) , ponoć
(1.1)
(1.1) Witold Mańczak, O zjawisku, które w tekstach polskich występuje w ponad 60% wyrazów, „Poznańskie Spotkania Językoznawcze” nr29/2015, s. 63.
(1.1)
pono ()
rzeczownik (1.1) dobro, doskonałość, poprawność, prawidłowość, moralność, słuszność, sprawiedliwość (1.2) konieczność, mus, powinność, potrzeba, przymus (1.3) dobrobyt (1.4) aktywa, majątek, własność, zasoby (1.5) akcesoria, sprzęt, wyposażenie (1.6) cel, plan, potrzeba, użycie (1.7) nadzieja czasownik statyczny (2.1) przedstawiać / stanowić / wyrażać całkowicie, dobrze, dokładnie, słusznie, znacznie (2.2) musieć, potrzebować, powinien, trzeba (2.3) być dowolnym, niedokładnym, niewłaściwym partykuła (3.1) byle jak, jakkolwiek
pono ()
czasownik przechodni (1.1) kłaść (1.2) umieścić (1.3) pogrzebać, złożyć w grobie
(1.1-3) pono, ponere, posui, positum
pono ()
przymiotnik (1.1) prawdziwy
pono ()
czasownik (1.1) zamykaćOmiglot.com