dziegieć ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ciemnobrunatna, gęsta ciecz otrzymywana w procesie suchej destylacji drewna o intensywnym zapachu, mająca właściwości grzybobójcze i antyseptyczne, dawniej używana także do impregnacji płótna i skóry, uszczelniania beczek, itp.;
(1.1) ,
(1.1) Zaduch smoły, dziegciu, prochu, gałganów palących się od zaprawy otaczał każdy dom płonącą atmosferą.Stefan Żeromski: Popioły. (1.1) Pomazałem mu rany dziegciem; nalałem gorzałki z popiołem w gardło. Będzie zdrów.Henryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem. (1.1) Rybacy, którzy przybiegli popatrzyć na poczet namiestnika, mieli koszule, twarz i ręce całkiem pomazane dziegciem dla obrony od ukąszeń.Henryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem. (1.1) Na to uprzejme wezwanie, jakby spod ziemi zjawił się opalony wiejski młodzian, w dość starannie połatanej sukmance i dość obficie dziegciem wysmarowanych butach.Bolesław Prus: Konkurs żniwiarek.
(1.1) destylować dziegieć • destylacja dziegciu
dziegciarz dziegciowy
łyżka dziegciu w beczce miodu
angielski: (1.1) pine tar białoruski: (1.1) дзёгаць duński: (1.1) trætjære jidysz: (1.1) דזשעגעכץ (dżegechc) niemiecki: (1.1) Holzteer norweski (bokmål): (1.1) tretjære / norweski (nynorsk): (1.1) tretjære , tretjøre rosyjski: (1.1) дёготь szwedzki: (1.1) tjära , trätjära ukraiński: (1.1) дьо́готь