__TOC__ commander ()
rzeczownik (1.1) dowódca jednostki, oddziału, operacji wojskowej, samolotu (1.2) komandor (orderu) (1.3) wysoki rangą oficer marynarki, komandor porucznik (1.4) wysoki rangą oficer policji (1.5) wódz
(1.1-5) commander; commanders
(1.1) The commander has ordered all units to hold their position at all costs. → Dowódca wydał rozkaz wszystkim jednostkom, by utrzymać pozycję za wszelką cenę. (1.2) Most Knights Commanders of the Order of the British Empire are honorary members. → Większość Komandorów Orderu Imperium Brytyjskiego jest członkami honorowymi. (1.4) A police commander supervises the work of his assigned division. → Komendant policji nadzoruje pracę swojego wydziału.
(1.1) releasing / section commander • commander-in-chief • commander's cupola (1.1) wing commander (1.3) lieutenant commander
(1.1) commanding officer, C (1.3) Comd (1.4) commandant (1.5) chief; leader
command, commandment, commandant, commandership command commanding
commander ()
czasownik (1.1) komenderować (1.2) rozkazać, zarządzić
commande