__TOC__ manko () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) niedobór towarów lub pieniędzy w sklepie, kasie, magazynie itp. w stosunku do stanu wynikającego z ewidencji;
(1.1)
(1.1) Co miesiąc nasz premier z Gdańska robi manko na 5 miliardów złotychNajwyższy Czas: Zadłużyciel Wielki Donald Tusk. (1.1) Hania spowodowała manko, które będzie musiała pokryć z własnej kieszeni.
(1.1) zrobić / spowodować / mieć manko • manko wynosi
(1.1) superata
(1.1) niedobór
mankowicz , mankowiczka
< → skaleczony
Dawniej pisano także: manco.
angielski: (1.1) deficit białoruski: (1.1) нястача (nâstača), недастача (nedastača) esperanto: (1.1) manko interlingua: (1.1) manco niemiecki: (1.1) Manko portugalski: (1.1) déficit rosyjski: (1.1) недостача (nedostača), недочёт (nedočёt) węgierski: (1.1) deficit, hiány włoski: (1.1) ammanco
manko ()
rzeczownik (1.1) defekt (1.2) brak (1.3) manko
(1)
(1.2) Kaj tiu manko de dia graco estas provokita de la libera volo kiu forlasas la dian vojon. → I ten brak bożej łaski został sprowokowany przez wolną wolę, która porzuciła bożą drogę.
(1.1) difekto
manki manke