dręczyć () , ,
czasownik niedokonany (1.1) męczyć, nękać; sprawiać komuś dyskomfort, ból fizyczny lub psychiczny czasownik zwrotny niedokonany dręczyć się (2.1) męczyć siebie nawzajem (2.2) martwić się
(1-2)
(1.1) Cała sprawa jęła coraz bardziej dręczyć mój umysł, rozpalać wyobraźnię. (1.1) Czemu, jak Bóg, mnie dręczycie?Księga Hioba 19,22, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Władysław Borowski).
(1.1) trapić, zamęczać, gnębić, torturować, molestować, prześladować
(1.1) cieszyć
zadręczać (się) dręcz , dręczenie , dręczycielka , dręczyciel
→ uderzać / przyciskać kijem, od → długa żerdź, kij, pałka (wariant , ) (driuczit’), (drǫčiti)
angielski: (1.1) torment, beset, anguish arabski: (1.1) كرب białoruski: (1.1) турбаваць, дрэнчыць, мучыць; (2.2) мучыцца esperanto: (1.1) turmenti francuski: (1.1) harceler hiszpański: (1.1) atormentar. martirizar; (2.1) atormentarse, agobiarse; (2.2) atormentarse, agobiarse jidysz: (1.1) פּײַניקן (pajnikn), מאָרען (moren), מאַטערן (matern) niderlandzki: (1.1) kwellen, folteren niemiecki: (1.1) quälen, piesacken, foltern, drangsalieren, zwiebeln rumuński: (1.1) prăji, omorî turecki: (2.2) kaygılanmak, tasalanmak, küşümlenmek, endişelenmek, gamlanmak, gam çekmek wilamowski: (1.1) bǡnikja włoski: (1.1) ossessionare, straziare, trivellare, lacerare