bałamucić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( zbałamucić) (1.1) próbować pozyskać czyjeś względy, flirtować, kokietować (1.2) powodować zamieszanie, wprowadzać w błąd (1.3) spędzać czas na próżnowaniu, guzdrać się, marudzić
(1.1-3)
(1.1) Bałamucił ją pięknymi słówkami, ale myślał tylko o jednym. (1.1) Lowelas, który z lekkim sercem bałamucił cudze żony, swojej żonie grozi śmiercią na wypadek, gdyby go zdradziłaB. Prus, Kroniki tygodniowe.. (1.2) Szef zawsze bałamuci nas opowieściami o kontroli. (1.3) Przestańcie już bałamucić, weźcie się do pracy.
(1.1) uwodzić, zwodzić, mamić, (1.2) tumanić, mylić (1.3) próżnować
bałamuctwo , bałamucenie , bałamut , bałamutnik , bałamutka pobałamucić , zbałamucić bałamutny
(→ mącić, wikłać; paplać), prawdopodobnie przez kontaminację (→ rozmawiać) i (→ mącić); związek z wątpliwy , , ,
angielski: (1.1) lead on białoruski: (1.1) баламуціць; (1.2) баламуціць francuski: (1.2) embrouiller, tromper, lambiner jidysz: (1.1) באַלעמוטשן rosyjski: (1.1) баламу́тить