intonacja ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) sposób akcentowania wyrazów i zdań; (1.2) sposób wydobywania dźwięków, szczególnie w śpiewie, na instrumencie smyczkowym lub dętym; (1.3) rozpoczęcie śpiewu zbiorowego przez jedną osobę; zaśpiew;
(1.1-3)
(1.1) intonacja dwuwierzchołkowa • intonacja akutowa
(1.1-2) intonowanie (1.3) intonowanie, zaśpiew
intonować intonowanie intonacyjny
(1.1) < → rozbrzmiewamKazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego [w:] Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, pod red. J. Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 91.
angielski: (1.1) intonation; (1.2) intonation; (1.3) intonation arabski: (1.1) نبرة białoruski: (1.1) інтанацыя bułgarski: (1.1) интонация ; (1.2) интонация duński: (1.1) intonation ; (1.2) intonation ; (1.3) intonation esperanto: (1.1) voĉmodulo, voĉmodulado francuski: (1.1) intonation hiszpański: (1.1) entonación niderlandzki: (1.1) intonatie niemiecki: (1.1) Intonation nowogrecki: (1.1) τονισμός rosyjski: (1.1) интонация serbski: (1.1) интонација tuvalu: (1.1) gaugāleo ukraiński: (1.1) інтонація ; (1.2) інтонація ; (1.3) інтонація węgierski: (1.1) intonáció, hanglejtés włoski: (1.1) intonazione