__TOC__ topp ()
wykrzyknik (1.1) przybij!, (wykrzyknik używany przy zawieraniu umowy połączony z uderzeniem dłonią w czyjąś dłoń dla przypieczętowania zgody na nią)
(1.1) einverstanden
Topp toppen, auftoppen
topp ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) szczyt, wierzchołek wykrzyknik (2.1) zgoda, w porządku
(1.1) en topp, toppen, toppar, topparna (2.1)
toppig toppa
(1.1) toppen på isberget
(1.1) zobacz też: geografia w języku szwedzkim