kanikuła ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , w starożytnym Rzymie: pora roku, w której Słońce i Syriusz są rano widoczne równocześnie, od 22 czerwca do 23 sierpnia (1.2) wakacje (1.3) najgorętszy okres lata (1.4) okres wzmożonego pociągu seksualnego (1.5) szaleństwo
(1.1-2,4,5) (1.3) ;
(1.2) Mimo kanikuły stryj wziął się ostro do swojego imiennika. (1.3) W lecie musi być w takim domeczku niczym w Baku na rynku podczas kanikuły. (1.4) Ale dosyć romansów; przyjdzie na mnie ta kanikuła, bo tu dużo ładnych Niemek, lecz kiedy przyjdzie, kiedy!..
kanikularny kanikuły
→ Syriusz < canīcula → piesek; najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Psa Wielkiego w starożytności wznosiła się ze słońcem na początku lipca, w czasie upałów dublet dla szenila, szynel
angielski: (1.1) dog days; (1.3) dog days baskijski: (1.3) uda min duński: (1.3) hundedage hiszpański: (1.3) canícula interlingua: (1.3) canicula kataloński: (1.3) canícula niemiecki: (1.3) Hundstage szwedzki: (1.3) rötmånad , hunddagar wilamowski: (1.3) hunctāk