luboć ()
,
spójnik (1.1) choć, chociaż
(1.1)
(1.1) — Wdzięczenem ci, mości hetmanie zaporoski, luboć nie ukrywam, że wolałbym komu innemu za wolność dziękować. (1.1) […] luboć są ślady […] że Humań mógł być i dawniej maluczką już osadą, ale po zniszczeniu tatarskim z onej pierwotnej jego osady tylko puste uroczysko zostało. (1.1) […] wyznanie augsburgskie w Niemczech i Prusach poznosiło katedry i kapituły — luboć zatrzymało tu i owdzie tytuł biskupów […].
(1.1) lubo
; od XVII lub XVIII w.Indeks [w:]
(1.1) o mocniejszym wydźwięku niż lubo