__TOC__ blik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) w malarstwie jasna farba nałożona grubiej dla podkreślenia plastyczności przedmiotu oraz jego połyskliwości (1.2) silne, utrwalone na kliszy odbicie światła (1.3) plamaMałgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 220.
bliknąć
(spojrzenie, rzut oka)
blik ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) rzut oka (1.2) chwila (1.3) spojrzenie, wzrok rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) blacha biała (2.2) puszka, konserwa, pojemnik
(3.1) 1. os. l. poj. czasu teraźniejszego niedokonanego (o.t.t.) od blikken → zerknąć, rzucić okiem (3.2) forma trybu rozkazującego od blikken → zerknąć, rzucić okiem (3.3) 2. os. l. poj. czasu teraźniejszego niedokonanego (o.t.t.) w inwersji od blikken → zerknąć, rzucić okiem
(1.1-3, 2.1-2) blikken;
(1.1) ogenblik → mgnienie oka (2.2) koekblik → pojemnik na ciastka
(1.1) oogopslag