kabaryna () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ciężki, metalowy kubeł na nieczystości stojący w celi jako ubikacja (1.2) mała, jednoosobowa cela do izolacji więźniów (1.3) duży samochód policyjny do transportu aresztowanych
(1.1-3)
(1.1) Ty nie masz prawa tutaj kabaryny wylewać. My, złodzieje, za ciebie wszystko pod celą zrobimy. Ale pamiętaj, że jak będziecie mieli władzę, to nas, złodziei, klawiszami zróbcieJerzy Surdykowski „SOS”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, ISBN 837469016X, s. 281. (1.2) Siedzę w kabarynie. Zabrali mi wszystkie szlugi, ubranie, dali piżamę, kilka razy pod żebro, koc i poduszkę. Szczęknęły klucze i zrobiła się noc. Dołek malutki, ledwo wchodzi kojo, kibel i krzesłoBogusław Sławomir Kunda „Nie pierwsza gwiazda, nie ostatnia… i inne opowiadania”, wyd. Śląsk, Katowice 1983, ISBN 8321603017, s. 86. (1.3) Około godziny 22 podjechała ta duża kabaryna i po kolei pakowali. Nie wiem, jak ten mój znajomy ormowiec zadziałał, ale ja do tej więziennej kabaryny nie wsiadłem i nie pojechałem do GdańskaPiotr Jegliński (red.) „Grudzień 1970”, Editions Spotkania, Paryż 1986, s. 359.
(1.1) kabarina, bardacha, kibel (1.2) kabarina, karcer, izolatka, cela dyscyplinarna (1.3) radiowóz, suka, więźniarka
(1.1) ubikacja (1.2) cela (1.3) samochód
(1.2) (1.3)