cukiernik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem ciast i słodyczy
(1.1)
(1.1) rzemieślnik
(1.1) ciastkarz
cukier , cukiernictwo , cukrownictwo , cukrownik , cukiernica , cukierniczka , cukierek , cukrowanie , cukrzenie , cukrownia , cukierkowość cukierniczy, cukrowy, cukrzany, cukierniany cukrować , pocukrować , cukrzyć , pocukrzyć
Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
angielski: (1.1) confectioner baskijski: (1.1) gozogile białoruski: (1.1) кандытар , цукерачнік czeski: (1.1) cukrář esperanto: (1.1) sukeraĵisto, kukbakisto francuski: (1.1) confiseur hiszpański: (1.1) pastelero , confitero interlingua: (1.1) confectero niemiecki: (1.1) Konditor , Zuckerbäcker nowogrecki: (1.1) ζαχαροπλάστης rosyjski: (1.1) кондитер serbski: (1.1) посластичар słowacki: (1.1) cukrár ukraiński: (1.1) кондитер , цукерник węgierski: (1.1) cukrász wilamowski: (1.1) cökkerbeḱ , cökerbekier