mirra ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) żywica o przyjemnym zapachu, gorzkim, korzennym smaku otrzymywana z drzew i krzewów z rodzaju balsamowiec;
(1.1)
(1.1) Wchodzę do mego ogrodu, siostro ma, oblubienico; / zbieram mirrę mą z moim balsamem; / spożywam plaster z miodem moim; / piję wino moje wraz z mlekiem moimPieśń nad Pieśniami 5,1, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Piotr Rostworowski)..
(1.1) żywica
mirrowy
< (mýrra); wyraz ostatecznie zapożyczony z języków semickich, (murr), (mur) / (mor)
(1.1) inna pisownia mira
amharski: (1.1) ከርቤ angielski: (1.1) myrrh baskijski: (1.1) mirra białoruski: (1.1) мірра (mìrra) czeski: (1.1) myrha duński: (1.1) myrra esperanto: (1.1) mirho estoński: (1.1) mürr francuski: (1.1) myrrhe hiszpański: (1.1) mirra japoński: (1.1) ミルラ (mirura), 没薬 (もつやく, motsuyaku) kataloński: (1.1) mirra łaciński: (1.1) murra , myrra , myrrha niderlandzki: (1.1) mirre niemiecki: (1.1) Myrrhe nowogrecki: (1.1) μύρο (mýro), μύρρο (mýrro) portugalski: (1.1) mirra rosyjski: (1.1) мирра (mirra) starogrecki: (1.1) μύρρα (múrrhā), σμύρνα (smúrna) ukraiński: (1.1) мирра (mirra) węgierski: (1.1) mirha włoski: (1.1) mirra
mirra ()
rzeczownik (1.1) mirra
mirra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) mirra
(1.1) mirras
mirrado
< (mýrra), wyraz ostatecznie zapożyczony z języków semickich, (murr), (mur) / (mor)
mirra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) mirra
(1.1) mirra; mirres
mirra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) mirra
mirra ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) mirra
(1.1) mirra; mirre
(1.1) resina
mirrare
< (mýrra)