rzygać () ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( rzygnąć) (1.1) wymiotować (1.2) mieć czegoś dość (1.3) gwałtownie wyrzucać strumień czegoś z siebie
(1.1-3)
(1.1) Nawalony nastolatek na imprezie rzygał pod prysznicem. (1.2) Niech już Aśka wraca z tego urlopu, rzygam już wypełnianiem tych papierów. (1.3) Wulkan rzygał lawą.
(1.1) haftować, wymiotować, czyścić (1.2) mieć dość, mieć po dziurki w nosie, mieć powyżej uszu (1.3) chlustać, bluzgać, lać się strumieniami
rzygi , rzygowiny , rzyganie , rzygnięcie , rzygacz porzygiwać, rzygnąć , wyrzygiwać , wyrzygać , obrzygać , narzygać , zarzygać , urzygać , zrzygać się
rzygać jak kot • rzygać się chce • rzygam już tym
→ głośno wypuszczać przez gardło gazy z żołądka, z niejasnym przejściem *ry- > *ri- w polskim, czeskim i staro-cerkiewno-słowiańskim, (rygát’)
(1.1) angielski: (1.1) puke, throw up, barf, upchuck białoruski: (1.1) ванітаваць; (1.2) ванітаваць bułgarski: (1.1) повръщам (povr″ŝam) chorwacki: (1.1) bljuvati czeski: (1.1) blít duński: (1.1) kaste op estoński: (1.1) köötsima fiński: (1.1) oksentaa górnołużycki: (1.1) blancać hiszpański: (1.1) echar las tripas indonezyjski: (1.1) muntah japoński: (1.1) 吐く (はく, haku) kaszubski: (1.1) rzëgac kataloński: (1.1) treure les tripes koreański: (1.1) 토하다 (t’ohada) łotewski: (1.1) korķēt niderlandzki: (1.1) kotsen, braken niemiecki: (1.1) kotzen nowogrecki: (1.1) κάνω εμετό, ξερνώ, ξερνάω, εμώ rosyjski: (1.1) блевать; (1.3) изрыгать rumuński: (1.1) a borî, a voma słowacki: (1.1) grcať, tyčkovať słoweński: (1.1) kozlati, bruhati szwedzki: (1.1) spy turecki: (1.1) kusmak ukraiński: (1.1) ригати, блювати węgierski: (1.1) hány, okád wietnamski: (1.1) mửa włoski: (1.1) rigettare