planka ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) gruba deska, belka czasownik nieprzechodni (2.1) wślizgiwać się bez opłaty (zwykle na teren ogrodzony, często przeskakując jakieś zagrody) (2.2) jechać na gapę czasownik przechodni (3.1) ściągać, kopiować, kalkować, zżynać, odpisywać, popełniać plagiat; (oryginalnie: odrysowywać na desce rysunkowej)
(1.1) en planka, plankan, plankor, plankorna (2-3) att planka, plankar, plankade, plankat, planka! ; pres. part. plankande, perf. part. plankad
(1.1) tjock bräda (2.1) smita in (3.1) plagiera, kopiera, skriva av
plankande, plankning