__TOC__ pokora ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) świadomość własnych ograniczeń i słabości skłaniająca do niesprzeciwiania się życiowym koniecznościom (1.2) żałoba
(1.1) ,
(1.1) W pokorze i wytrwałości leżała ich siła.
(1.1) pycha, wyniosłość
pokornienie , spokornienie , pokorność ; Pokora /, korność , upokarzanie , upokorzenie , ukorzenie pokornieć , spokornieć , upokarzać , upokorzyć , kornieć , ukorzyć pokorny, pokorniutki, korny pokornie, pokorniutko, kornie
uderzać w pokorę • w pokorze ducha
albański: (1.1) përulësi angielski: (1.1) humility białoruski: (1.1) пакора czeski: (1.1) pokora francuski: (1.1) humilité hiszpański: (1.1) humildad islandzki: (1.1) hógværð , auðmýkt japoński: (1.1) 謙遜 koreański: (1.1) 겸손 łaciński: (1.1) humilitas niemiecki: (1.1) Bescheidenheit , Demut nowogrecki: (1.1) ταπεινότητα portugalski: (1.1) humildade rumuński: (1.1) umilință , umilitate słowacki: (1.1) pokora szwedzki: (1.1) ödmjukhet tuvalu: (1.1) loto maulalo ukraiński: (1.1) покора węgierski: (1.1) alázatosság włoski: (1.1) umiltà
pokora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pokora
(1.1)
pokora ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pokora
pokornosť koriť , pokoriť , pokorovať , pokoriť sa , pokorovať sa pokorný pokorne