piknik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rodzaj wypoczynku na łonie natury z jedzeniem zabranym ze sobą; (1.2) kibic, który przychodzi na mecze, ale nie angażuje się w ruch kibicowskiSłownik kibica w serwisie tnsglobal.pl, dostęp 2011-10-28
(1.1-2)
(1.1) W najbliższą sobotę urządzamy piknik nad rzeką.
(1.1) majówka
piknikować piknikowy piknikowanie
piknik polityczny
(1.1) Katarzyna Jagielska, Joanna Mrzyk, Internacjonalizmy – międzynarodowa leksyka w języku polskim i czeskim, w: Slavica Iuvenum XV. Mezinárodní setkání mladých slavistů, Ostrava 2014, s. 169. <
angielski: (1.1) picnic baskijski: (1.1) piknik bułgarski: (1.1) пикник czeski: (1.1) piknik duński: (1.1) picnic francuski: (1.1) pique-nique gudźarati: (1.1) ઉજાણી (ujāṇī) hiszpański: (1.1) pícnic japoński: (1.1) ピクニック, 遊山, 行楽 (こうらく) nowogrecki: (1.1) πικνίκ słowacki: (1.1) piknik turecki: (1.1) piknik tuvalu: (1.1) pikiniki węgierski: (1.1) piknik, batyubál włoski: (1.1) picnic
piknik ()
rzeczownik (1.1) piknik
piknik ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) piknik
(1.1)
piknikový
piknik ()
rzeczownik (1.1) piknik
piknik ()
rzeczownik (1.1) piknik
piknik ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) piknik
(1.1)
piknikový
piknik ()
rzeczownik (1.1) piknik
(1.1) batyubál