awanturnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba skłonna do wszczynania kłótni (1.2) osoba prowadząca burzliwe życie, gotowa podjąć ryzyko
(1.1-2)
(1.1) Pijany awanturnik w trakcie interwencji uderzył policjantkę pięścią w twarz„Głos Koszaliński”, 28.07.2009. (1.2) Poszukuję dzielnych, bohaterskich, żądnych przygód awanturników, którzy są gotowi do kilku dni ryzykownych walk i starć z narastającymi hordami nieprzyjaciela!Forum internetowe sfgame.pl, 14.12.2017.
(1.1) warchoł; rozrabiaka, rozrabiacz; hałaburda; gwara warszawska kobzacz (1.2) poszukiwacz przygód
(1.2) ryzykant
(1.1) kłótnik, krzykacz, pieniacz; zadymiarz, zakapior
awantura , awanturka , awanturnictwo , awanturniczość , awanturzenie awanturnica , awanturniczka awanturować się awanturniczy awanturniczo
< → przygoda
angielski: (1.1) brawler, rowdy fellow białoruski: (1.1) скандаліст ; (1.2) авантурыст duński: (1.1) ballademager francuski: (1.1) aventurier hiszpański: (1.1) alborotador , camorrista interlingua: (1.1) picaro; (1.2) aventurero kaszubski: (1.1) jarchòla łotewski: (1.2) avantūrists niemiecki: (1.2) Abenteurer nowogrecki: (1.1) ταραξίας , καβγατζής rosyjski: (1.2) авантюрист ukraiński: (1.2) авантюрист węgierski: (1.2) kalandor włoski: (1.1) bisbetico ; (1.2) avventuriero