tenor ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) najwyższy głos męski; (1.2) instrument z taką barwą dźwięku (1.3) wydźwięk, charakter czegoś (1.4) trąbkaMaria Biolik, Cechy fonetyczne gwary warmińskiej w „Kiermasach na Warmii” Walentego Barczewskiego, w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 36. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) mężczyzna o najwyższej skali głosu
(1.1-3) (2.1)
(1.3) wydźwięk, wymowa, sens, treść, znaczenie
(1.1)
(1.4) białoruski: (1.1) тэнар ; (1.2) тэнар ; (2.1) тэнар bułgarski: (1.1) тенор ; (2.1) тенор duński: (1.1) tenor , tenorstemme ; (2.1) tenor rosyjski: (1.1) тенор ; (2.1) тенор ukraiński: (1.1) тенор ; (2.1) тенор węgierski: (1.1) tenor; (2.1) tenorista
tenor ()
rzeczownik (1.1) tenor
countertenor
tenor ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) tenor
tenor ()
rzeczownik (1.1) tenor (1.2) tenor, osoba śpiewająca tenorem przymiotnik (2.1) tenorowy
(2.1) saxofoi tenor → saksofon tenorowy
tenor ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) tenor (śpiewak) rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (2.1) tenor (głos)
(1.1) (2.1)
tenor ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) tenor (śpiewak) rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (2.1) tenor (głos)
(1.1) tenorista
tenorista tenorový
tenor ()
rzeczownik (1.1) tenor (głos)
tenorista