__TOC__ ministrant ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) chłopiec pełniący funkcję pomocnika katolickiego prezbitera, głównie podczas sprawowania mszy;
(1.1)
(1.1) Od dziewiątego roku życia, co niedziela służyłem jako ministrant do mszy.
(1.1) być / zostać ministrantem • pełnić funkcję ministranta • kandydat na ministranta • ministrant światła / krzyża / księgi / ołtarza / wody / kadzidła
(1.1)
ministrantura ministrantka ministrancki, ministerialny
(1.1) < → pomocnik < → służyć, podawać do stołu
angielski: (1.1) altar server, altar boy baskijski: (1.1) meza-laguntzaile, mezalagun, beretter czeski: (1.1) ministrant francuski: (1.1) servant de messe , enfant de chœur hiszpański: (1.1) monaguillo irlandzki: (1.1) cléireach niemiecki: (1.1) Ministrant , Messdiener nowogrecki: (1.1) παπαδάκι , παπαδοπαίδι portugalski: (1.1) coroinha rosyjski: (1.1) министрант wenecki: (1.1) zagheto wilamowski: (1.1) ministrant włoski: (1.1) chierichetto , abatino , ministrante
ministrant ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) ministrant
(1.1)
ministrantský
ministrant ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ministrant
(1.1) ministrant, ministranta
(1.1)