dręczyciel () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, która kogoś dręczy, zamęcza, znęca się
(1.1)
(1.1) W małżeństwie jedna ze stron przeważnie dominuje drugą, stając się jej bezkarnym dręczycielem, fizycznym i moralnym.Maria Kłańska Daleko od Wiednia. Galicja w oczach pisarzy niemieckojęzycznych, 1771-1918, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, Kraków 1991, ISBN 83-7052-021-9, s. 52
(1.1) dręczyciel +
(1.1) dręczyciel zwierząt / słabszych / rodziny / uczniów • dręczyciel szkolny / w pracy
(1.1) gnębiciel, ciemiężca, ciemiężyciel
dręczenie , udręka , udręczenie , zadręczenie dręczycielka dręczyć , udręczyć , zadręczyć
angielski: (1.1) tormentor, torturer, bully białoruski: (1.1) мучыцель litewski: (1.1) kankintojas rosyjski: (1.1) мучитель