__TOC__ imperativ ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) tryb rozkazujący
(1.1)
imperativní
imperativ ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) tryb rozkazujący rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) imperatyw
(1.1) en imperativ, imperativen, imperativer, imperativerne (2.1) et imperativ, imperativet, imperativer, imperativerne
(1.1) Imperativ er en verbform, som udtrykker ordre. → Tryb rozkazujący to forma czasownika wyrażająca rozkaz.
(1.1) bydeform, bydemåde
imperativ ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) tryb rozkazujący rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) imperatyw, norma przymiotnik (3.1) zobowiązujący, obligatoryjny
(1.1) en imperativ, imperativen; imperativer, imperativerna (2.1) ett imperativ, imperativet; imperativ, imperativen (3.1) imperativ, imperativt, imperativa;
(3.1) tvingande, obligatorisk
fraza rzeczownikowa imperativt mandat • kategoriskt imperativ
(1.1) Szwedzki tryb rozkazujący ma jedną, wspólną formę dla obu liczb. W czasownikach zwrotnych odmienia się natomiast zaimek zwrotny sig: : dig (np. tvätta dig → myj się), : er (np. tvätta er → myjcie się).