immunitet ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przywilej wyłączenia spod prawa ogólnego, który do czasu uchylenia blokuje odpowiedzialność karną; udzielany bywa zwykle ważnym urzędnikom państwowym, sędziom, dyplomatom, parlamentarzystom (1.2) przekazanie władzy sądowniczej nad ludnością obszaru w ręce posiadacza tych dóbr (1.3) zwolnienie dóbr feudała ze świadczeń na rzecz panującego.
(1.1-3)
(1.1) Parlament macedoński uchylił immunitet byłemu premierowi, Vlado Bučkovskiemu.
immunitecik
<
angielski: (1.1) immunity baskijski: (1.1) immunitate białoruski: (1.1) імунітэт bułgarski: (1.1) имунитет czeski: (1.1) imunita hiszpański: (1.1) inmunidad interlingua: (1.1) immunitate kataloński: (1.1) immunitat niderlandzki: (1.1) immuniteit niemiecki: (1.1) Immunität rosyjski: (1.1) иммунитет szwedzki: (1.1) immunitet ukraiński: (1.1) імунітет włoski: (1.1) immunità
immunitet ()
rzeczownik (1.1) odporność
immunitet ()
rzeczownik (1.1) odporność
immunitet ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) immunitet