__TOC__ flinta ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) karabin z zamkiem skałkowym używany w armiach od początku XVIII wiekuWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN (red. Marcin Kamler), Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2001, s. 91.; (1.2) strzelba myśliwska, zwykle śrutowaWłodzimierz Kwaśniewicz, 1000 słów o dawnej broni palnej, Warszawa 1987, s. 56-57.
(1.1)
(1.1) fuzja
flint flintowy
Bajka o kocie i lisie, zapisała A. Satkiewiczówna, w: Z gwary warmińskiej i mazurskiej, „Poradnik Językowy” nr 5/1951, s. 28. → strzelba myśliwska < → krzemień; krzemień był stosowany w zamku skałkowym tej broni do skrzesania ognia i podpalenia prochu
duński: (1.1) flintebøsse , flintbøsse węgierski: (1.1) flinta
flinta ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) krzemień
(1.1) en flinta, flintan; flintor, flintorna
fraza przymiotnikowa hård som flinta
zobacz też: Petrografia w języku szwedzkim
flinta ()
rzeczownik (1.1) flinta, fuzja